مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری راهبرد توسعه 1735-2460 22 86 2026 9 13 Developing Strategies for Enhancing Spatial Justice in Urban Neighborhoods Based on Walkability Analysis (District 2- Tehran Metropolitan Area) تدوین راهبردهای بهبود عدالت فضایی در محلات شهری بر اساس تحلیل قابلیت پیاده‌روی (منطقه 2 کلانشهر تهران) 283 308 fa سیده آل‌محمد دانشگاه تهران لعبت زبردست دانشکده محیط زیست دانشگاه تهران حسین خسروی - گروه طراحی شهری، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر، تهران، ایران فائزه آقاعلیخانی دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران 2025 10 2 <p>The inequitable distribution of factors influencing walkability in urban neighborhoods has created significant disparities in access to urban opportunities and diminished quality of life. This research examines spatial injustice through walkability assessment and develops improvement strategies for neighborhoods in District 2 of Tehran Metropolitan Area. The methodology integrates spatial analysis techniques including Kernel Density Estimation (assessing population distribution and intersection density), Focal Statistics (measuring green space accessibility), and Network Analysis based on Service Areas (evaluating access to urban services and public transportation through actual street networks). The analytical framework employed pairwise comparisons and expert consultation for criteria weighting, with spatial layers integrated through Weighted Linear Combination. Findings demonstrate distinct spatial patterns, with southern and western neighborhoods (Teymouri, Sadeghiyeh, Taresht) exhibiting superior walkability due to denser street networks and better service accessibility. Conversely, northern and eastern sectors (Sa'adat Abad, Faraz, Ivank) show significant walkability deficits. This spatial stratification reinforces automobile dependency and compromises urban livability in disadvantaged areas. Strategic interventions prioritize neighborhoods with high population density and poor walkability scores (including Tohid, Daryan No, and Sa'adat Abad), emphasizing enhanced service distribution, public transportation access, green space development, and street network connectivity. The study establishes walkability enhancement as crucial for achieving spatial justice and sustainable urban development.</p> <p>توزیع ناعادلانه شاخص&zwnj;های مؤثر بر پیاده&zwnj;روی در محلات شهری، منجر به نابرابری در دسترسی به فرصت&zwnj;های شهری و کاهش کیفیت زندگی شده است. هدف این پژوهش، تحلیل این ناعدالتی فضایی از طریق سنجش قابلیت پیاده&zwnj;روی و تدوین راهبردهای بهبود آن در محلات منطقه دو کلان&zwnj;شهر تهران است. این تحقیق با به&zwnj;کارگیری معیارهای تأثیرگذار و روش&zwnj;های تحلیل فضایی شامل تراکم کرنل (برای جمعیت و تقاطع&zwnj;ها)، آمار کانونی (برای وسعت فضای سبز) و تحلیل شبکه دسترسی مبتنی بر محدوده خدمات&zwnj;رسانی (برای دسترسی به خدمات شهری و ایستگاه&zwnj;های حمل&zwnj;ونقل عمومی بر اساس معابر) انجام شد. وزن&zwnj;دهی معیارها با مقایسات زوجی و نظر خبرگان و سپس تلفیق نهایی لایه&zwnj;ها، با عملگر ترکیب خطی وزندار صورت گرفت. مطابق یافته&zwnj;ها، محلات نیمه جنوبی و غربی منطقه (تیموری، صادقیه و طرشت) به دلیل برخورداری از شبکه معابر متراکم، دسترسی بهتر به خدمات و ایستگاه&zwnj;های حمل&zwnj;ونقل عمومی، بالاترین امتیاز را کسب کردند. در مقابل، محلات شمالی و شرقی (سعادت&zwnj;آباد، فراز و ایوانک) به دلیل کمبود این امکانات، با محرومیت جدی مواجه هستند. این نابرابری فضایی منجر به تشدید وابستگی به خودروی شخصی و کاهش کیفیت زندگی در محلات کم&zwnj;برخوردار می&zwnj;شود که گویای وجود بی&zwnj;عدالتی فضایی آشکار در دسترسی به مزایای پیاده&zwnj;مداری است. راهبردهای پیشنهادی بر اساس اولویت&zwnj;بندی محلات کم&zwnj;برخوردار با تراکم جمعیتی بالا (مانند توحید، دریان&zwnj;نو و سعادت&zwnj;آباد) و تمرکز بر بهبود دسترسی به خدمات، حمل&zwnj;ونقل عمومی، فضای سبز و شبکه معابر تدوین شده&zwnj;اند. این پژوهش نشان می&zwnj;دهد که ارتقای قابلیت پیاده&zwnj;روی می&zwnj;تواند ابزاری کلیدی برای تحقق عدالت فضایی و پایداری شهری باشد.</p> http://rahbord-mag.ir/fa/Article/Download/54901