تحلیل معناشناختی واژگان استکبار و استضعاف در قرآن و روایات
الموضوعات : اخلاق و تربیت اسلامی
1 - دانشجوی دکتری زبانشناسی، واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران ایران
الکلمات المفتاحية: استکبار, استضعاف, معناشناسی, قرآن کریم, روایات اسلامی.,
ملخص المقالة :
هدف این پژوهش، تحلیل معناشناختی واژگان «استکبار» و «استضعاف» در قرآن کریم و روایات اسلامی و تبیین روابط مفهومی میان این دو واژه است. این پژوهش با روش توصیفی ـ تحلیلی و بر پایه مطالعات کتابخانهای انجام شده و دادههای آن از آیات قرآن، روایات معتبر و منابع تفسیری و لغوی گردآوری و تحلیل شده است. یافتهها نشان میدهد که واژههای «استکبار»، «مستکبر»، «استضعاف» و «مستضعف» دارای خاستگاهی قرآنی بوده و در نظام معنایی قرآن، مفاهیمی فراتر از معنای لغوی خود یافتهاند. استضعاف در قرآن و روایات تنها به ضعف جسمانی یا اقتصادی محدود نیست، بلکه ابعاد گوناگونی از جمله استضعاف فکری، فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی را در بر میگیرد. در مقابل، استکبار نیز صرفاً به تکبر فردی محدود نشده و در قالب استکبار آشکار و پنهان، استکبار در برابر خداوند، پیامبران، مؤمنان و مستضعفان و نیز استکبار سیاسی، اقتصادی و فرهنگی تجلی مییابد. از مهمترین پیامدهای استکبار نیز میتوان به دوری از حق، سقوط اخلاقی، نابودی کرامت انسانی، ایجاد کینه و دشمنی، ستمگری و در نهایت هلاکت فردی و اجتماعی اشاره کرد. در مجموع، تحلیل معناشناختی این دو واژه نشان میدهد که قرآن کریم با ترسیم تقابل میان جبهه استکبار و استضعاف، الگویی جامع برای شناخت روابط قدرت، عدالت و مسئولیت انسان در جامعه ارائه کرد.
قرآن کریم.
ابن بابویه قمی، حسین بن علی. (1385). علل اشرائع، قم، مکتبۀ الدواری.
ابن شعبه، حسن بن علی. (1373). تحف العقول عن آل الرسول، آیت الله کمره ائی، تهران، انتشارات، کتابچی.
افتخاری، اصغر، باباخانی، مجتبی. (1394). معناشناسی استکبار در قرآن کریم. آموزه های قرانی، دانشگاه علوم اسلامی رضوی. شماره 21، صص 27-53.
الآلوسی البغدادی، محمود، (1405 ق). روح المعانی فی تفسیر القران العظیم و السبّع المثانی،بیروت، داراحیاء التراث العربی.
آمدی، عبدالواحد بن محمّد. (1340). غررالحکم و درر الحکم، جمال الدین محمد خوانساری، تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
ایرانی، محمد، نگاهی به شیوه ابوالفتوح رازی در تفسیر قصص قرآنی ،اینه پژوهش ، مهر و آبان 1384، شماره 94، صص 88- 100 .
البروسوی، اسماعیل حق. (1412 ق). تفسیر روح البیان، بیروت: داراحیاء التراث العربی.
بیضاوی، عبدالله، (1418 ق). أنوار التنزیل و أسرار التأویل(تفسیر البیضاوی)، بیروت، دار احیاء التراث العربی.
جوهري، اسماعيل. (١٩٥٦ م). الصحاح، تاج اللغة وصحاح العربية، تحقيق: أحمد عبد الغفور عطَّار، مصر، دار الكتاب العربي.
حر عاملی، محمد. (1413). تفصیل وسائل الشعیۀ الی تحصیل مسائل الشریعۀ، بیروت: موسسه آل البیت(ع) لاحیاء التراث.
الرازی الشافعی، محمد. (1412 ق). التفسیر الکبیر(مفاتیح الغیب)، بیروت: دارالکتب العلمیۀ.
راغب اصفهاني، محمد. (1972). معجم مفردات الألفاظ القرآن. تحقيق: نديم مرعشلي، تهران، مكتبه المرتضويه.
الزمخشری، جارالله. (1427 ق). الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل وعیون الأقاویل فی وجوه التأویل، بیروت، دارالکتاب العربی.
سیّد قطب، ابراهیم ابن شاذلی. (1378). فی ظلال القرآن، ترجمه: مصطفی خرَم دل، تهران، نشر احسان.
طباطبایی. سید محمدحسین. (1374 ش.) المیزان فی تفسیر القرآن، مترجم: سید محمد باقر موسوی همدانی، قم: دفتر تبلیغات اسلامی.
طبرسی، ابوالفضل بن حسن. (1365). مجمع البیان فی تفسیر القرآن، تهران، انتشارات ناصرخسرو.
طبرسی، احمدبن علی. (1372). مجمع البیان فی تفسیر القرآن، تهران: انتشارات ناصر خسرو.
طبرسی، حسن. (1365). مکارم الاخلاق، سیدابراهیم میرباقری، تهران: انتشارات فراهانی.
عروسی حویزی، عبدعلی بن جمعه، (1415ق)، تفسیر نورالثقلین، تحقیق سیدهاشم رسولی محلاتی، قم: انتشارات اسماعیلیان.
عیاشی، محمدبن مسعود. (1380ق.) کتاب التفسیر، تهران: چاپخانه علمیه.
فیض کاشانی، محمدبن مرتضی. (1415ق). تفسیر الصافی، تحقیق حسین اعلمی، تهران: انتشارات الصدر.
فَیُّومی، احمد بن محمد، (1405 ق). المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر لِلرافعی، قم: دار الهجرة.
قرشی دمشقی، عماد الدین. (1385 ق). تفسیر القران العظیم، بیروت، دارالاندلس.
کلینی، محمد بن یعقوب. (1407ق). الکافی، محقق و مصحح: غفاری، علی اکبر، آخوندی، محمد، تهران: دار الکتب الإسلامیة.
متقی هندی، علی. (1413 ق).کنزل العمّال فی سنن الاقول و الافعال، بیروت: مؤسسۀ الرسال.
مجلسی ، محمد باقر. (1343 ش.). بحارالانوار. بیروت: مؤسسة الوفاء.
مکارم شیرازی، ناصر. (1385). اخلاق در قرآن، قم: مدرسه الامام علی علیه السلام.
مکارم شیرازی، ناصر. (1413 ق). الامثل فی تفسیر کتاب الله المنزل، بیروت، مؤسسه البعثۀ.
نهج البلاغه، (1387)، گردآورنده، محمدبن حسین، شریف الرضی، مترجم: عبدالمحمد آیتی.
محمدحسن تبرائیان، حکیمه دسترنجی، محمدعلی مجدفقیهی. تهران، بنیاد نهج البلاغه.